15-08-2007 | 14:33 | (5)
Weekends like this one should happen more often. You leave the house with an intention to see a mate playing and never expect anything special to happen. Then to your utter and utmost surprise the outing stretches itself till Sunday filled with many a fun occurrences and stories.
First off, your friend introduces you to a group of wonderful people who make you feel absolutely in your element. It's a great feeling to know that someone apapreciates you exactly for who you are, no pretending needed.
Then there is what I call the Next Day Syndrome. After a wild night you just want to curl up in some dark corner and die. But oh how miraculously the situation changes once someone pours a beverage drink down your throat. I find it really soothing to just linger in that half-state, not having to worry about mundane things like looking decent or, God forbid, running errands. Well, there still is the issue of refilling your pint.
Another thing worth mentioning is the plethora of running jokes that such a weekend generates. Afterwards, you can not only reminisce but also annoy others using the insider jokes and making them realise the fun the missed out on.
Having said that, I'm waiting for the next time. Big kisses for those who contributed to the happening.
Now where is my handy shandy?
Listening: Deerhoof 'Friend Opportunity'
Reading: Jasper Fforde 'The Big Over Easy'
Loving: life (and mammi Lora).
08-08-2007 | 15:01 | (5)
There is no running away from it. Once you start writing, you just cannot stop. It's either the pressing need to express yourself, even in the most mundane matters, or the likes of Tymek checking up on your progress and letting you know that He's Watching. Well, fair play to you, boy.
I'm suspiciously happy for the last couple of days. I wasn't happy when going through the Hangover of Doom on Monday, but apart from that little interval I'm Little Miss Sunshine. And why shouldn't I be? Unusually for this geographic location the sun is shining, I'm lying down on the greenest grass, sipping strawberry soda and being soother by Sir Samuel's angelic voice. Ok, so the grass might be a bit wet and my lunch break might be coming to an end, but who cares? Honestly. I find myself very easy going about everything. All's working out perfectly and even if something isn't the rest is making up for it. And in the end, I find out that everything's turning out the way it is supposed to be anyway. I got every August weekend planned out thoroughly. People visiting, concerts to go to and a few other ideas still in my head (that's where they should probably remain, mind you).
Hah, and this isn't that bad an attempt at automatic writing, either. Whatever you do, just don't stop to think. Vaguely familiar.
Cause on our deathbeds we won't regret the things we did, but the ones we didn't do.
Salut!
02-08-2007 | 23:22 | (1)
I, not events, have the power to make me happy or unhappy today.
I can choose what it shall be.
Yesterday is dead,
Tomorrow hasn't arrived yet.
I have but one day, and I am going to be happy in it.
Groucho Marx
01-08-2007 | 15:44 | (6)
Tymek is writing a novel. How dare he write a novel if it was me who was supposed to be doing it? Well, he does because he just got around to it. Ideas and plans might be one part of a creative process, but it is actually putting the plan into motion that gets you anywhere. I've read a chapter of his novel. It's good. Slightly on the experimental modern side of things, but it is definitely good. I always knew he could do it. He has Potential.
So one day you're the closest you can get to a person, a soulmate, a perfect half of the apple, the older sister, and the next thing is they leave the town and everything is lost. You do promise to stay in touch, swear that nothing is going to change, but it's gone nonetheless. Both of you go one about your own business, leading two separate lives and perhaps occassionally reminiscing the 'good old days'. And then one day, out of sheer coincidence, the two of you start talking again. Out of the clear blue sky englightment descends. With it arrives the sense of longing, for the things that took place and for those that didn't, fot all the years you will probably never get a chance to make up for. At the same time, it just becomes clear and simple, as if it was there in front of you all that time and just somehow you didn't manage to notice it.
Good to have you back. You might still be far away, even farther than before, but it sure feels you are closer than ever. Thank you.
01-08-2007 | 15:01 | (4)
Being an extravert is a strenuous job. It is even worse when you find yourself in a faraway foreign place. You might be well-travelled for all you like, but that won't make up for the lack of familiar faces. But hey, you think, there's people everywhere, right? if there's people, there must be listeners as well, although it does seem like those are gradually becoming extinct. So you have a look at the possible choices, find an unexpecting victim and prepare to charge. Then suddenly, to your absolute and utter surprise it occurs that the said victim works on a different frequency, bringing your attempts to vocalise your innermost thoughts to a prompt and mindnumbing end.
Having had one too many of these experiences, in my endless faith in people (what do you mean 'naive'?), I turn to different media of spreading the Word. Talking to myself is out of the question, what with all the looks I would receive from passers-by and the simple fact that it is a sheer sign of insanity and loneliness. And at that point valiantly comes to the rescue my blog. One, that I have neglected so badly for years, but also one that always takes me back with open arms.
And here I am. Wanted to say that I am happy. Just happy. Seems like the rough time of indecisiveness has finally come to an end and everything is finding its rightful place. Several occurrences have brought back the faith in this 'oh so savage' country and made me feel so much more at home. All's good and all's getting better. Vive la vie!
Listening: Battles 'Mirrored'
Reading: Terry Pratchett 'Going Postal'
Thinking: too much and too often.
Smiling: broadly.
P.S. Troche sie zagubilam w kwestii wersji jezykowej i serio, ale to naprawde serio, nie mam pojecia jak sie uzewnetrzniac. Opcja poliglota, zawszespoko.
21-05-2007 | 19:05 | (6)
Od miesięcy zmagam się z blogowym chciałabym, lecz boję się. Z nową dawką animuszu postanawiam się uzewnętrznić, oczyścić wypuszczając wszystko w eter, bo w sytuacjach kryzysowych ekstrawertyzm sięga zenitu. Nie wystarczy, że Piotrek po raz setny wysłucha tego samego zrzędzenia, że powie, twoje życie siora, idź za głosem serca, bo to tak naprawdę ty masz być szczęśliwa. A co jeśli chcę być i tu i tam na raz. Sytuacja, gdzie którejkolwiek drogi nie obiorę, to i tak coś będzie nie tak. Bezradności do cna nienawidzę i już nieraz doprowadzała mnie do szaleństwa. W zaistniałej sytuacji pojawia się jednak pytanie, czy aby nie boję się jednak wziąć w garść, bo przecież nie takie rzeczy się działy i wychodziłam cało. W końcu kot, cztery łapy i dziewięć żyć. Plus małe tendencje do dramatyzacji. Ale taki to już urok. What doesn’t kill you, makes you stronger, kiedyś było jedynie stwierdzeniem, teraz wiem, że się sprawdza.
Podejmuję decyzję, o którą bym się jeszcze kilka tygodni temu nie podejrzewała. Nagle jednak staje się oczywistym, że jest to rozwiązanie jak najbardziej logiczne i że tak musi być. Bo jak by nie było źle, to tu czuję się jak w domu. Bo są oni, a ja jestem zwierzęciem stadnym. Bo tak, a nie inaczej. A nic nie dzieje się bez przyczyny i z każdego doświadczenia wychodzimy mądrzejsi. Popłynęłam.
19-08-2006 | 18:31 | (12)
First attempt at creative writing. Here goes nothing.
Pierwsze podejscie do pisania fikcji. W obcym jezyku. Zadowolona z efektu.
***
The morning after.
As reality slowly but surely sinks in, unlinked flashbacks of the previous night perform the role of a painful reminder of the effects that alcohol has on the human body and, most sadly, the human mind. Faces, places and situations roll in a nauseating cascade of images and sounds bringing back memories of escapades you might not necessarily want to remember.
Finally, with the brave attempt of opening your eyes, you come to the conclusion that the room is still spinning. You grant yourself several seconds to overcome the blurry mass of light invading your eyes and come into focus with reality. A brief scan of the surroundings makes you issue a sigh of relief at the fact that you at least ended up in your own apartment. No questions of how or when. Not just yet. The next act in this morning theatre of hell is when you realise that your mouth not only feels like the Sahara desert, but that it also might have been a spot which some furry critter has chosen to terminate its life.
Forcing yourself out of bed, a Herculean task in the least, you unsteadily make your way to the water-hole, the one in the closest proximity, the bathroom sink. As the first drops of refreshing tap water caress your dehydrated mouth, you reckon that you probably overdid it again. Was it all that necessary? Well no, it never is. But how can you resist the temptation of having yet another drink, when alcohol is already cheerfully splashing through your veins.
With absolute ease you yanked open can after can of that favourite malt drink of yours and poured it down your throat. Cohesively, you decided to worry about the consequences later. It was the here and the now that mattered. Everyone around you seemed to have developed the same attitude towards the situation, and you would never want to stick out like a sore thumb, oh no. The only question that comes to your mind is why the things that are so pleasant need to have such a painful aftermath.
Glancing down at the floor you notice numerous bruises on your legs and your sore blistered feet. Of course, there was dancing and those new slippers of yours haven't proven themselves worthy to aid you on such an expedition. Lack of co-ordination infused by your bodily liquids consisting mostly of ethanol made you bump into people and objects, but heroically enough you were immune to pain.
Your next witty observation is the sorry state of your manicure. Not only is your cherry red nail polish chipped off making you look like a cheap hooker, but somehow you also managed to break half of your nails, the nails that you've groomed and grown for weeks, striving for that vampy look. Nothing a polish remover and a pair of clippers cannot fix. A quick glance in the mirror leave you in a state of shock. Looking back at you is an unfamiliar face covered in red spots, you system's revenge for imbibing alcohol. Solemnly, you decide not to comment on your hair, expecting nothing better than the occurred. The humidity of clubs is lethal to the sleek smoothed-out style you like wearing, making loose strands curl and wave, sticking out in all possible directions.
To avoid further horror you lazily trudge to the kitchen with the intent of rummaging through the fridge and finding something to soothe your upset stomach. What came as little surprise, the contents boiled down to a pint of milk with a prehistoric best before date and some leftover pizza. How much worse can it get? Hopelessly, you pour yourself a glass of water, when you notice your mobile blinking on the table.
9 missed calls, 5 new messages.
Suddenly, an image of a short hideous guy stalking you all evening springs to mind. But how did he get your number? Having problems remembering half of the night, you sagely decide that some things are better left forgotten. One never knows what evil lurks at the back of one's mind. Scanning though the texts you find out that in your drunken stupor you've managed to insult your best friend's new girlfriend in not the most sophisticated manner. Apparently, you also had no moral objections against making out with a newly engaged guy, whose beloved fiancee called it an early night and left her unaware sweetheart to become prey of such ruthless carnivores as yourself. A sudden rush of sickness, as your stomach turns inside out, makes you return yesterdays dinner down the kitchen sink in choking spasms. Enough is enough, you vow to never drink again.
At least not until next weekend.
10-06-2006 | 19:34 | (16)
Za dwa tygodnie cały mój dotychczasowy świat przewraca się do góry nogami. Zostawiam mamę, tatę i psa oraz przyjaciół, braci, siostry, moje miejsca, moje zajawki. Jadę w nieznane i przeżywam, że co ja bez nich wszystkich zrobię. "Będziemy odwiedzać" nie wystarczy, bo wszyscy dobrze wiemy, jak takie coś się sprawdza. Na rzecz wyższego dobra, porzucam to co cenne. Wierzę, że na dłuższą metę, tak będzie lepiej i się spotkamy w lepszym życiu, lepszych czasach. Ton dość patetyczny, tak że prawie groteskowy, ale smutno smutno, więc sobie pozwalam. Jak będzie źle, to wrócę, bo kto inny się ze mną napije Żołądkowej na ławce?
Myślę: o przyszłości i przeszłości.
Słucham: Gnarles Barkley "St. Elsewhere"
Czytam: Nick Hornby "A Long Way Down"
14-04-2006 | 00:36 | (9)
Miesiące mijają i jest o wiele łatwiej niż się spodziewałam. Tęsknoty praktycznie brak, jedynie w momentach rozrzewnienia wspominam, wiem że chcę tam być i zdaję sobie sprawę, że już niedługo. Bo z czterech miesięcy zrobiły się dwa i to już stało się niejaką normalnością. Z ironią patrzę na kartki w kalendarzu ponumerowane w ramach odliczania do godziny zero. Teraz cieszę się chwilą, delektuję radościami tutaj na miejscu i organizuję życie tak, by połączyć przyszłość z teraźniejszością.
David Mitchell powiedział, że większą wartość ma mały płomyk prawdziwości niż sztuczne fajerwerki. Powiedział mi też, że rzadko spotyka ludzi z taką namiętnością oddających się literaturze, że aby pisać mam zacząć tak i tak,i że możliwe, że mam powołanie. Skonstatował stwierdzeniem, że każdy kraj jest piękny, gdy się go obserwuje przez takich ludzi jak ja. Rozpływam się. Wena, natchnienie, guru.
W Chinach powyżej 20 stopni, więc zdecydowanie t-shirt weather, a ja mam nowe włosy i w ogóle cała jestem nowa. 27 czerwca.
Czytam: kończę "Cloud Atlas" Davida Mitchella. Jednym tchem.
Słucham: "Arular" M.I.A
Nie mogę: mówić. Gardło siadło. Komunikacji brak.
03-03-2006 | 16:12 | (16)
Słońce. Nareszcie trochę słońca. Sprawdza się teoria, że wystarczy trochę promieni, aby i życie człowieka nabrało blasku. Gdy jestem na zewnątrz, rozpiera mnie optymizm, czuję, że mogę wszystko. Taka petycja, do kogoś tam na górze, proszę jeszcze stopić śnieg. Dwie pary pantofli czekają, wiecie jak jest.
W półstanie. Całe moje Ja wyrywa się tam, gdzie dziesięć dni dało mi więcej energii niż pół roku na miejscu. Prowadzę walkę z rzeczywistością, a raczej z zagospodarowaniem kolejnych czterech miesięcy w taki sposób, żeby minęły jak najszybciej, lecz jednocześnie jak najowocniej. Rozmowy z nim dały mi dużo do myślenia. Pytania o życiowe cele, o przekonania, o wiarę. Łapię się na tym, że nigdy tak naprawdę się dogłębnie nad tym nie zastanawiałam. W co wierzę? Czego chcę od życia? Niby banalne, a jednak. Czuję niepohamowaną potrzębę doskonalenia siebie, na wszystkich możliwych płaszczyznach. Chcę być ładniejsza, bardziej zadbana, mądrzejsza, bardziej twórcza. Dwie siły zderzają się ze sobą. Z jednej strony niszcząca tęsknota, chęć bycia tam, a nie tu; z drugiej napędzająca mnie do działania wola przyspieszenia czasu, imponowania tym, co robię. Wiem już czego mi brakowało przez dłuższy czas, wiem jakich wartości szukać w ludziach, wiem jak chcę być traktowana. Teraz tylko potrzebuję siły do wypełnienia zamierzonych celów. Zobaczymy.
A wczoraj rozmawiałam z moim małym przyjacielem, po raz pierwszy od bardzo dawna. Zstąpiło na mnie oświecenie, jak bardzo tęskniłam, jak mi tego brakowało i że już nigdy nie dopuszczę do rozłąki, chociażby na siłę, nawet gdyby się zapierał rękami i nogami. Wybacz, you’re back where you belong. Miłość.
Jem: szpinak w sosie śmietanowym. Popeye, raczej.
Oglądam: dużo dużo. Nadrabiamy zaległości filmowe.
Czytam: nadal Jasper Fforde.
Czekam: na czerwiec. Ale najpierw na wiosnę.
